نه تو می مانی و نه اندوه، 

                                  و نه هیچ یک از مردم این آبادی...

          به حباب نگران لب یک رود قسم، و به کوتاهی آن

                          لحظه شادی که گذشت

                                           غصه هم می گذرد،

                  آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...

    لحظه ها عریانند.

   به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز


پ.ن:شعری از سهراب سپهری