وآنگاه بخشیدن را خواهی آموخت!!
دو قطره آب که به هم نزدیک شوند، تشکیل یک قطره ی بزرگ تر را می دهند...
اما دو تکه سنگ هیچ گاه با هم یکی نمی شوند!
پس هرچه سخت تر و قالبی تر باشیم،
فهم دیگران برایمان مشکل تر، و در نتیجه
امکان بزرگ تر شدنمان نیز کاهش می یابد.
آب در عین نرمی و لطافت در مقایسه با سنگ،
به مراتب سخت تر، و در رسیدن به هدف خود
لجوج تر و مصمم تر است.
سنگ، پشت اولین مانع جدی می ایستد.
اما آب... راه خود را به سمت دریا می یابد.
در زندگی، معنای واقعی
سرسختی، استواری ومصمم بودن را،
در دل نرمی و گذشت باید جست و جو کرد.
گاهی لازم است کوتاه بیایی...
گاهی نمی توان بخشید و گذشت... اما می توان چشمان را بست
وعبور کرد
گاهی مجبور می شوی نادیده بگیری...
گاهی نگاهت را به سمت دیگر بدوز که نبینی...
ولی با آگاهی و شناخت
وآنگاه بخشیدن را خواهی آموخت.